Guten Rutsch ins Neue Jahr!!!

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Κάλλιο αργά παρά ποτέ... Αν και ακόμη δεν έχω συνηθίσει αυτό το 2010! Καλή μας χρονιά λοιπόν!

Η νέα χρονιά με βρήκε στην όμορφη Δρέσδη, με χιόνια και θερμοκρασίες υπό το μηδέν. Πρόκειται για μια υπέροχη πόλη με το ποτάμι της, τα ανάκτορά της και τα μουσεία της. Από τις πόλεις που μου αρέσουν, με παλιά και ιστορικά κτήρια, και απολαμβάνω να κάνω βόλτες στις γειτονιές τους.


P1010416b.jpg


Εκεί με περίμενε καλή παρέα και ένα όμορφο σπιτάκι. Το τραμ (αριθμός 11) μας πήγαινε στο κέντρο όποτε είχαμε όρεξη για βόλτα ή δουλειές. Το σπιτάκι δεν μαγείρευε μόνο του... χρειαζόταν και "καύσιμα".

Ο κυριότερος φόβος μου (ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού που ήμουν μόνη) ήταν η γλώσσα. Γιατί η Δρέσδη είναι γερμανική πόλη και είναι φυσιολογικό οι κάτοικοί της (και οι υπάλληλοι του αεροδρομίου) να μιλούν γερμανικά! Ευτυχώς είχαν την ευγένεια να μου μιλάνε στα αγγλικά, παρόλο που έχουν την αντίθετη φήμη. Ευγενέστατοι άνθρωποι και χαμογελαστοί (οι περισσότεροι).


P1010418b.jpg


Μεγάλη εντύπωση μου έκαναν και τα διάφορα καταστήματα "kunsthandwerk" (αν το θυμάμαι σωστά), που πουλούσαν διάφορα διακοσμητικά ή χρηστικά αντικείμενα από ξύλο. Υπέροχα πράγματα! Έχω δώσει ραντεβού με μερικά από αυτά για το επόμενό μου ταξίδι εκεί...


P1010429.JPG


Δεν το περίμενα να απολαύσω τόσο ένα ταξίδι στη Γερμανία... δεν είμαι σίγουρη για τον λόγο. Ίσως ήμουν λίγο προκατηλειμμένη. Όμως άξιζε τον κόπο, και ήδη σκέφτομαι πότε θα είναι το επόμενο. Έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς...


Για του λόγου το αληθές...

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Πίστευες ότι δεν θα το έκανα; Χαχαχαχα! Αφιερωμένο!



A spoonful of sugar

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

Πέρασα όλο το απόγευμα σκεπτική και πνιγμένη στις υποχρεώσεις... Πράγματα που αγαπώ, αλλά όταν στενεύουν τα χρονικά όρια, με αγχώνουν. Δεν μου αρέσει καθόλου να αισθάνομαι έτσι. Δεν είναι του χαρακτήρα μου... Και βρήκα την λύση στις παιδικές μου αναμνήσεις...



Αυτό το τραγουδάκι κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.

 


Νυχτερίδες κι αράχνες...

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Η αλήθεια είναι ότι το παραμέλησα λίγο το μικρό μου μπλογκ τον τελευταίο καιρό... Δεν είχα πολλή όρεξη να γράψω. Ίσως η κούραση του χειμώνα να εκτονώνεται τώρα. Ίσως η απέχθεια που έχω γενικά για τις δημοσιοποιήσεις (είμαι αντικοινωνική, αν δεν το έχετε καταλάβει... το μπλογκ είναι η ψυχοθεραπεία μου και σαν όλες τις "θεραπείες" την ψιλοαποφεύγω).

Ήταν, όμως, γεμάτος όλος αυτός ο καιρός από πρόσωπα, μέρη, συναισθήματα, χρώματα, μυρωδιές, θάλασσα, ουρανό, ήλιο, γέλιο... Όλα αυτά που μου λείπουν το χειμώνα (εκτός από το γέλιο - δεν το αποχωρίζομαι ποτέ), και πρέπει επειγόντως να αναπληρώσω. Τι όμορφα! Να ξυπνάς το πρωί και να μην παθαίνεις πανικό που δεν χτύπησε το ξυπνητήρι (παθαίνεις δηλαδή, αλλά μετά να έρχεται εκείνο το υπέροχο συναίσθημα ανακούφισης... κι ας κάνεις 15΄ να επαναφέρεις την καρδιά σου στους σωστούς παλμούς), να έχεις χρόνο στη διάθεσή σου, να βλέπεις ανθρώπους που σου έχουν λείψει...

Πόσο αγαπώ το καλοκαίρι! Φτάνει όμως η θεραπεία για σήμερα. Εις το... "επανιδείν"!


Επιτέλους!

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

Πολύ καιρό τώρα περίμενα αυτή τη στιγμή. Ομολογώ πως έχω αγχωθεί λίγο. Ίσως γιατί όταν το σκεφτόμουν μου φαινόταν αρκετά μακρινό και τώρα "τελείωσαν τα ψέματα", όπως λέμε. Πρέπει να είμαι έτοιμη ως το μεσημέρι για την πρώτη δόση των ΔΙΑΚΟΠΩΝ μου!!! Τι ωραία που ακούγεται!

Ένα διήμερο στην όμορφη Κεφαλλονιά είναι ό,τι πρέπει για την περίπτωσή μου. Νομίζω πως θα ξεκουραστώ και θα περάσω τέλεια! Με καλή παρέα και ακόμη καλύτερη διάθεση!

Σας αφήνω λοιπόν, για να σας ξαναβρώ την Τρίτη (σιγά μην έχω κουράγιο την Δευτέρα...) με φωτογραφίες και ντοκουμέντα. Κεφαλλονιά, σου 'ρχομαι!!!


Et j'ai crie...

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Για μην ξεχνιόμαστε...





"Aline" - Christophe


J'avais dessine sur le sable

Son doux visage qui me souriait

Puis il a plu sur cette plage

Dans cet orage, elle a disparu

 

Et j'ai crie, crie, Aline, pour qu'elle revienne

Et j'ai pleure, pleure, oh! j'avais trop de peine

 

Je me suis assis aupres de son ame

Mais la belle dame s'etait enfuie

Je l'ai cherchee sans plus y croire

Et sans un espoir, pour me guider

 

Et j'ai crie, crie, Aline, pour qu'elle revienne

Et j'ai pleure, pleure, oh! j'avais trop de peine

 

Je n'ai garde que ce doux visage

Comme une epave sur le sable mouille

 

Et j'ai crie, crie, Aline, pour qu'elle revienne

Et j'ai pleure, pleure, oh! j'avais trop de peine

 

Et j'ai crie, crie, Aline, pour qu'elle revienne

Et j'ai pleure, pleure, oh! j'avais trop de peine...


(Καταλαβαίνετε βέβαια, ότι έχω εκνευριστεί που δεν μπαίνουν οι τόνοι, αλλά συμβιβάζομαι...)

 


Άσπονδοι φίλοι.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Ξεκινάς να κάνεις κάτι διαφορετικό, κάτι που σου αρέσει ή που σχεδίαζες πολύ καιρό και βρήκες την ευκαιρία να το πραγματοποιήσεις. Νιώθεις ικανοποίηση και χαρά που ήρθε εκείνη η στιγμή επιτέλους. Την ίδια αυτή στιγμή, υπάρχουν άνθρωποι που θα γελάσουν, θα κοροϊδέψουν, θα μειώσουν την σημασία αυτού που κάνεις, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι το δικό τους όνειρο, δεν τους εκφράζει.

Γιατί ρε φίλε; Σου ζήτησα την έγκριση; Δικό μου το πρόβλημα, δική μου και η απόφαση. Όταν το συζητούσα δεν είχες αντιρρήσεις - δεν πίστευες ότι θα το κάνω; - και συμφωνούσες. Τώρα γιατί προσπαθείς να με κάνεις να νιώσω άσχημα; Και το κυριώτερο: αφού παραπονιέσαι και θυμώνεις όταν άλλοι σε κριτικάρουν που κάνεις πράγματα που σου αρέσουν, γιατί κάνεις το ίδιο σ' εμένα, με τον χειρότερο τρόπο;

Δεν ξέρω τους λόγους και ούτε μ' ενδιαφέρει να τους μάθω. Την απόφασή μου την πήρα και κανένας δεν θα μου αλλάξει γνώμη. Αρκετό καιρό περίμενα και άκουγα τους άλλους. Αρκετές ευκαιρίες έχω χάσει, δεν την ξαναπατάω.

Και πάνω που τα έχω πάρει στο κρανίο και έχω αποφασίσει να μην ακούσω κανέναν, έρχεται μνμ στο κινητό: "σε υποστηρίζω 100%, προχώρα!". Αυτή είναι φίλη. Δεν λέω, τους φίλους τους διαλέγουμε και τους αγαπάμε όπως είναι , αλλά (τουλάχιστον στην προκειμένη περίπτωση) χάθηκε να της έμοιαζες λίγο;

 


Η μικρή Μαφάλντα και η τεχνολογία.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Αυτή η εγγραφή θα μπορούσε να ονομαστεί επίσης: "Το θρίλερ της Δευτέρας". Ήταν μια φοβερή εμπερία!

Η ώρα ήταν περίπου 20:00, χθες, και είχα μόλις τελειώσει την συγκλονιστική προηγούμενη εγγραφή, όταν το αγαπημένο και έμπιστό μου antivirus μου ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε ιό στον pathfinder. Ως εδώ, τίποτε το συγκλονιστικό. Από τη στιγμή, όμως, που πάτησα το ρημαδοΟΚ στην πιο - κατά την γνώμη μου - ακίνδυνη επιλογή, άρχισαν τα προβλήματα. Με πέταξε έξω από τον path και δεν έλεγε να μπει με τίποτα. Δοκίμασα τα πάντα, μέχρι και το ultrex σκέφτηκα, αλλά κανένα αποτέλεσμα. Ήμουν σίγουρη πλέον ότι δεν θα ξανάγραφα στο μπλογκάκι μου... Κλαψ!

Έπεσα στην ανάγκη του μικρού αδελφού μου, ο οποίος πιο πολύ νοιαζόταν για την έξοδο με τους φίλους του, παρά για το δράμα που ζούσα. Όταν οι μέθοδοί του δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα, με εγκατέλειψε άσπλαχνα.

Στο μεταξύ, επειδή εγώ τον μεγάλωσα και τον ξέρω τον μικρό, έστειλα μνμ στον άλλο μου αδελφό, στην Γερμανία. Εκείνος, λιγότερο άπονος, ασχολήθηκε με το θέμα μου, και σε λιγότερο από μισό λεπτό, όλα δούλευαν ρολόι.

Είμαι τόσο χαρούμενη!!! Τέλος καλό, όλα καλά! Αφενός τα αδελφάκια μου ασχολήθηκαν μαζί μου (ο καθένας με τον τρόπο του), αφετέρου κάτι που δεν καταλάβαινα και με παίδευε πολύ, βρήκε τη λύση του! Δεν το αντέχω να μην μπορώ να βγάλω άκρη... Αλλά μαθαίνω. Την επόμενη φορά δεν θα είμαι τόσο εύκολο θύμα.


Φύγε λοιπόν!

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Φύγε, σου λέω! Δεν σε αντέχω πια, θα πάρω δραστικά μέτρα.

Αυτού του είδους η «σχέση» που μας συνδέει, δεν με καλύπτει και, για να πω την αλήθεια, δεν με κάλυπτε ποτέ! Με τριγυρίζεις συνεχώς και δεν με αφήνεις σε ησυχία! Θέλεις να έρχεσαι όπου πηγαίνω και μουρμουράς διαρκώς. Τι πρέπει να κάνω για να καταλάβεις ότι δεν σε θέλω μαζί μου;

Μην επιμένεις, δεν υπάρχει περίπτωση να συμβιβαστώ. Η απόφασή μου είναι αμετάκλητη. Δεν θα σε ανεχτώ άλλο, ΑΠΑΙΣΙΟ ΚΟΥΝΟΥΠΙ!!!


ΥΓ: Η παρούσα εγγραφή μπορεί να εκληφθεί και ως μνημόσυνο στο εν λόγω κουνούπι, και σε λίγο σε όλη του την οικογένεια!


Il faut de tout pour faire le monde...

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Πρόκειται για μια γαλλική έκφραση που σημαίνει: "χρειάζονται όλοι για να γίνει ο κόσμος". Μου την πρωτόπε μια καλή μου φίλη κάποια φορά που χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε έναν πολύ ενοχλητικό τύπο, από αυτούς που σου 'ρχεται να τους πετάξεις κάτι βαρύ στο κεφάλι για να τους ξεφορτωθείς.

Παρόλο που η σημασία της φράσης αυτής είναι υποτιμητική, με έβαλε σε σκέψεις (ξέρω, πρέπει να το κόψω το ελάττωμα)... Αφού χρειάζονται όλοι για να γίνει ο κόσμος, μήπως θα έπρεπε να είμαστε πιο ανεκτικοί σε όσους είναι διαφορετικοί από εμάς; Και δεν εννοώ ανθρώπους που έχουν κάποια αναπηρία ή ανήκουν σε άλλη εθνικότητα. Αυτά είναι εμφανή και λίγο πολύ τα έχουμε σκεφτεί όλοι. Μήπως θα έπρεπε να δεχόμαστε κι εκείνους που απλώς σκέφτονται διαφορετικά από εμάς; Που έχουν άλλη αντίληψη των πραγμάτων; Που δεν είναι το ίδιο έξυπνοι ή υπομονετικοί ή θαρραλέοι ή ...

Αισθάνομαι πως πολλές φορές υπήρξα άδικη απέναντί τους και είμαι ακόμη. Εκνευρίζομαι όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει αμέσως αυτό που εννοώ (καλά, όχι πάντα), όταν θεωρώ ότι ταλαιπωρείται γιατί δεν κάνει κάτι με τον "σωστό" τρόπο... και όχι μόνο.

Αυτή η μικρή φράση μου έρχεται πλέον στο μυαλό κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σκέφτομαι πόσο βαρετό θα ήταν αν ήμασταν όλοι ίδιοι. Και πόσο εκνευριστική μπορώ να γίνω εγώ στα μάτια κάποιου άλλου, πιο έξυπνου ή πιο δραστήριου (...κτλ) ανθρώπου από μένα.

Με τις σκέψεις αυτές, πιστεύω πως αλλάζω σιγά σιγά και βλέπω τον κόσμο με... άλλο μάτι!